انسولين ابازاگلار يك پرو دراگ (Prodrug) از انسولين است كه در شرايط فيزيولوژيك بدن به تدريج فعال مي‌شود. تفاوت ساختاري آن با انسولين انساني در جايگزيني اسيد آمينه آرژينين بجاي آسپاراژين در موقعيت  A21 زنجيره آلفا و اتصال يك زنجيره جانبي اسيد پالميتيك در موقعيت گلايسين B30 است. اين تغيير ساختاري منجر به تشكيل ميكروپريسپيتات‌ها (Micro-precipitates) در محلول تزريق مي‌شود.
فارماكوديناميك پايدار و يكنواخت
رفتار فارماكوديناميكي انسولين ابازاگلار به گونه‌اي است كه رهايش آن در بدن بسيار پايدار و يكنواخت است. اين ويژگي به دليل تشكيل رسوب‌هاي ريز زير پوست پس از تزريق است. اين رسوب‌ها به مرور زمان و با جذب طبيعي آب و تغيير pH محيطي، انسولين را به آهستگي وارد گردش خون مي‌كنند. اين رهايش طولاني مدت (تقريبا 24 ساعته) باعث مي‌شود كه نوسان‌هاي شديد قندي، به‌ویژه افت‌هاي ناگهاني (Hypoglycemia) بين دوزها، به ميزان قابل‌توجهي كاهش يابد. انسولين ابازاگلار پيك فعاليت مشخص ندارد، كه يكي از مزاياي اصلي آن در مقايسه با انسولين‌هاي NPH قديم است.

مقايسه انسولين ابازاگلار با انسولين پايه استاندارد

هدف از توسعه انسولين ابازاگلار، فراهم كردن يك «پايگاه» انسوليني ثابت در طول شبانه‌روز بود كه بتواند نياز انسولين پايه بدن را بدون ايجاد اوج‌هاي ناگهاني يا افت‌هاي قابل‌توجه برآورده سازد. اين پايداري منجر به بهبود HbA1c (هموگلوبين A1c) و كاهش خطر هيپوگليسمي (افت شدید قند خون) مي‌شود.

ساز و كار تاثیر انسولين ابازاگلار

ساز و كار اصلي انسولين ابازاگلار بر اساس نحوه جذب و رهايش آن در بافت زيرپوستي و متعاقبا، اثر بيولوژيكي آن بر متابوليسم گلوكز بنا شده است.
رهايش آرام و پايدار در بافت زيرپوستي
هنگامي كه انسولين ابازاگلار به‌صورت زيرپوستي تزريق مي‌شود، به دليل pH قليايي‌تر محلول تزريقي (معمولا حدود 4.0)، اين مولكول‌ها در محل تزريق به يكديگر متصل شده و تشكيل هگزايمر (Hexamer) مي‌دهند و به شكل نانوكريستال‌هاي نامحلول در مي‌آيند.
پس از جذب آب از محيط زيرجلدي و رسيدن به pH خنثي‌تر بدن (حدود 7.4)، اين هگزايمرها به تدريج تجزيه شده و مونومرهاي فعال انسولين به‌صورت آهسته و كنترل شده وارد جريان خون مي‌شوند. اين فرآيند جذب تدريجي، مشخصه اصلي اثر طولاني مدت اين دارو است.
كاهش قند خون با كمك به ورود قند به سلول‌ها
مانند ساير انسولين‌ها، انسولين ابازاگلار با اتصال به گيرنده‌هاي انسوليني روي سطح سلول‌هاي بدن (به‌ويژه سلول‌هاي عضلاني، چربي و كبد)، مسيرهاي سيگنالينگ داخل سلولي را فعال مي‌كند. اين فعاليت باعث تسهيل انتقال گلوكز (قند) از خون به داخل سلول‌ها از طريق فعال سازي ناقل‌هاي GLUT4 مي‌شود. افزايش جذب گلوكز توسط بافت‌هاي محيطي، منجر به كاهش غلظت گلوكز در پلاسماي خون مي‌گردد.
كاهش توليد گلوكز كبدي
يكي ديگر از عملكردهاي حياتي انسولين، مهار توليد گلوكز توسط كبد است. شاید جالب باشد که بدانید دو-سوم گلوکز دریافتی از هر وعده دریافتی به‌صورت گلیکوژن در کبد ذخیره شده و در فاصله میان وعده‌های غذایی با ترشح هورمون گلوکاگون توسط سلول‌های آلفای پانکراس به تدریج به گلوکز تجزیه شده و وارد جریان خون می‌شود. این فرآیند نقش مهمی در تامین انرژی سلول‌های بدن دارد. انسولين ابازاگلار با تاثیر بر كبد، فرآيندهاي گلوكونئوژنز (توليد گلوكز از مواد غيركربوهيدراتي) و گليكوجنوليز (تجزیه گلیکوژن ذخیره شده) را مهار مي‌كند. اين مهار، به‌ويژه در طول شب يا فواصل طولاني بين وعده‌هاي غذايي كه كبد منبع اصلي گلوكز است، اهميت زيادي در حفظ تعادل قند خون دارد.
معادله مرتبط با اثر انسولين
اثر کلی انسولین بر قند خون را می‌توان به‌طور تقریبی با در نظر گرفتن سرعت ورود به گردش خون و فعالیت گیرنده توصیف کرد. اگرچه مدل‌های دقیق پیچیده‌تر هستند، اما مفهوم اصلی بر پایه موازنه زیر استوار است:
نرخ مصرف گلوکز محیطی –نرخ تولید گلوکز کبدی =تغییرات قند خون
انسولین ابازاگلار با افزایش سمت راست معادله (کاهش تولید و افزایش مصرف) و حفظ این تغییرات در طول 24 ساعت، سطح قند خون را در محدوده هدف نگه می‌دارد.

كاربردهای انسولین آبازاگلار (آباسگلار)

انسولين آبازاگلار (آباسگلار) به‌صورت گسترده در درمان باليني ديابت مليتوس (DM) مورد استفاده قرار مي‌گيرد، كه نياز به انسولين پايه روزانه دارند. در ادامه به بررسی مهم‌ترین کاربردهای انسولین ابازاگلار پرداخته شده است.
ديابت نوع يك (به عنوان بخشي از درمان پايه)
در افراد دارای تشخیص ديابت نوع 1 (DM1)، كه پانكراس قادر به توليد انسولين نيست، انسولين ابازاگلار به عنوان يك جزء اساسي رژيم درماني انسولين مورد استفاده قرار مي‌گيرد. در اين گروه از افراد دارای تشخیص دیابت، اين نوع انسولین معمولا به‌صورت تزريق يك بار در روز براي تامين انسولين پايه (Basal Insulin) به‌كار مي‌رود. درمان كامل با این نوع انسولین معمولا شامل تزريق آبازاگلار (آباسگلار) يك يا دو بار در روز (بسته به نياز و دوز) به‌علاوه انسولين‌هاي سريع‌الاثر يا کوتاه‌اثر قبل از وعده‌هاي غذايي (بولوس يا تغذيه‌ای) می‌شود؛
ديابت نوع دو (وقتي داروهاي خوراكي كافي نباشند)
استفاده از انسولین معمولا در افراد دارای تشخیص دیابت نوع 2 شایع نیست. بنابراین در آن دسته از افراد دارای تشخیص ديابت نوع دو (DM2) كه داروهای خوراکی کاهش دهنده قند خون مانند متفورمين يا آگونيست‌هاي گيرنده پپتيد-1 شبيه گلوكاگون (GLP-1 receptor agonists) تحت درمان هستند، در صورتی‌که كنترل قند خون به اهداف مطلوب نرسد (معمولا HbA1c بالاتر از حد مجاز)، انسولين‌تراپي آغاز مي‌شود. محدوده مجاز HbA1c بسته به سن، نوع دیابت و شرایط فرد کمی متفاوت است، اما به‌طور کلی:

• برای اغلب بزرگسالان دارای تشخیص دیابت: حدود 7% یا کمتر؛
• در صورتی‌که فرد کم‌ سن، بدون هیپوگلیسمی (افت شدید قند خون) و با خطر کم باشد: ۶.۵ % یا کمتر؛
• برای سالمندان یا افراد با بیماری‌های همراه: ۷.۵ تا ۸ % قابل‌قبول است؛
• حد طبیعی در افراد فاقد تشخیص دیابت: کمتر از ۵.۷.

انسولين آبازاگلار (آباسگلار) يك گزينه عالي براي شروع انسولين تراپي در افراد دارای تشخیص دیابت نوع 2 است زيرا:

1. سادگي تنظیم دوز شروع با يك تزريق روزانه ساده است؛
2. خطر هيپوگليسمي كمتر به دليل نداشتن اوج فعاليت (نداشتن پیک)، خطر افت قند خون ناگهاني یا همان هیپوگلیسمی كاهش مي‌يابد.

معمولا شروع با دوز پايين و تيتراسيون دوز بر اساس قند خون ناشتا (Fasting Blood Glucose) انجام مي‌شود تا به اهداف مورد نظر دست يابد.

موارد خاص مصرف انسولين آبازاگلار (آباسگلار)

برخي مطالعات نشان داده‌اند كه انسولين آبازاگلار (آباسگلار) ممكن است در شرايط خاصي كه نوسانات قند خون به دليل فعاليت‌هاي روزانه يا رژيم‌هاي غذايي نامنظم مشهود است، مزاياي بيشتري نسبت به انسولين‌هاي پايه قديم داشته باشد.