انسولین توجئو (Toujeo): کاربردها، عوارض و نحوه مصرف -

Rate this post

انسولین توجئو (Toujeo) شکلی ساختگی از هورمون انسولین که توسط سلول‌های بتای جزایر هانگرهانس پانکراس تولید و ترشح می‌شود، است. هورمون انسولین نقشی کلیدی در کاهش سطح قند خون (گلوکوز) دارد. این انسولین در گروه انسولین‌های گلارژین قرار می‌گیرد. بنابراین انسولین توجئو یک انسولین طولانی‌اثر است که چند ساعت پس از تزریق شروع بکار می‌کند و به‌طور یکنواخت به مدت ۲۴ ساعت به‌کار خود ادامه می‌دهد. انسولین توجئو برای بهبود کنترل قند خون در بزرگسالان و کودکان ۶ سال به بالا دارای دیابت تشخیص دیابت نوع 1 استفاده می‌شود. توجه داشته باشید که توجئو برای درمان کتواسیدوز دیابتی استفاده نمی‌شود. در این نوشتار از مجله شکربان به بررسی کاربردها، عوارض و نحوه مصرف انسولین توجئو پرداخته شده است.

انسولین توجئو برای چیست؟

انسولین توجئو (Toujeo) یکی از انواع انسولین‌های طولانی‌اثر (پایه یا بازال) است که برای کنترل قند خون در بزرگسالان (و کودکان بالای ۶ سال) دارای تشخیص دیابت نوع ۱ و دیابت نوع ۲ تجویز می‌شود.
ماده موثره این انسولین دقیقا همان انسولین گلارژین است (ماده‌ای که در لانتوس هم وجود دارد)، اما با این تفاوت که غلظت آن سه برابر بیشتر است (۳۰۰ واحد در هر میلی‌ لیتر به‌جای ۱۰۰ واحد).
در ادامه به کاربردها و ویژگی‌های کلیدی توجئو پرداخته شده است:

۱. تامین انسولین پس‌زمینه (قند خون ناشتا)

وظیفه اصلی توجئو تنظیم و ثابت نگه داشتن قند خون در زمان‌هایی است که فرد غذا نمی‌خورد (طول شب و فواصل بین وعده‌های غذایی). این انسولین جلوی ترشح گلوکز (قند) اضافی توسط کبد را می‌گیرد و قند خون پایه را مدیریت می‌کند.

۲. آزادسازی بسیار یکنواخت و کاهش خطر افت قند خون

توجئو به دلیل غلظت بالاتر، پس از تزریق زیرجلدی یک رسوب فشرده‌تر تشکیل می‌دهد که باعث می‌شود با سرعتی بسیار یکنواخت‌تر، آهسته‌تر و طولانی‌تر از نسل‌های قبلی در خون آزاد شود.
این پروفایل بدون نقطه اوج (Peakless) باعث می‌شود نوسانات قند خون به حداقل برسد و خطر بروز هیپوگلیسمی (افت شدید قند خون)، به‌ویژه در طول شب و هنگام خواب به‌صورت چشمگیری کاهش یابد.

۳. ماندگاری بالا (بیش از ۲۴ ساعت)

در حالی که بیشتر انسولین‌های پایه حدود ۲۴ ساعت ماندگاری دارند، اثر توجئو می‌تواند تا ۳۶ ساعت در بدن باقی بماند. بااین وجود، تزریق آن همچنان روزی یک بار (در یک ساعت مشخص) توصیه می‌شود. این ماندگاری طولانی به فرد دارای تشخیص دیابت انعطاف‌پذیری بیشتری در زمان‌بندی تزریق می‌دهد (تا ۳ ساعت جابه‌جایی در زمان تزریق روزانه تاثیر منفی چندانی روی کنترل قند ندارد).

۴. حجم تزریق کمتر (کاهش درد)

به دلیل غلظت ۳۰۰ واحدی (U-300)، قرد برای دریافت یک دوز مشخص از انسولین، حجم مایع (سی‌سی) کمتری را نسبت به انسولین لانتوس به زیر پوست خود تزریق می‌کند. حجم کمتر معمولا به معنای درد کمتر در ناحیه تزریق است.

توجئو به شکل انسولین قلمی (SoloStar) عرضه می‌شود. این دارو به هیچ وجه انسولینِ وعده غذایی نیست و نمی‌تواند جایگزین انسولین‌های سریع‌الاثری مانند نوورپید شود. هرگز نباید توجئو را با انسولین دیگری در یک سرنگ مخلوط کرد یا آن را برای درمان کتواسیدوز دیابتی به کار برد.

موارد مصرف انسولین توجئو

انسولین توجئو (Toujeo) که در واقع همان انسولین گلارژین با غلظت بالا (U-300) است، به‌صورت خاص برای تنظیم و مدیریت قند خونِ پایه (ناشتا) در افراد دارای تشخیص دیابت تجویز می‌شود.
موارد اصلی مصرف این انسولین به شرح زیر است:
۱. کنترل قند خون در افراد دارای تشخیص دیابت نوع ۱
در این افراد که بدن توانایی تولید انسولین ندارد، توجئو به عنوان «انسولین پایه» یا بازال تجویز می‌شود تا نیاز پس‌زمینه بدن به انسولین را در طول شبانه‌روز (بین وعده‌های غذایی و هنگام خواب) تأمین کند. افراد دارای تشخیص دیابت نوع ۱ می‌بایست توجئو را در کنار یک انسولین سریع‌الاثر (مانند نوورپید یا اپیدرا) که برای وعده‌های غذایی (بولوس) تزریق می‌شود، استفاده کنند.
۲. کنترل قند خون در افراد دارای تشخیص دیابت نوع ۲
در افراد دارای تشخیص دیابت نوع ۲ که قند خون آنها با داروهای خوراکی، رژیم غذایی و ورزش به اندازه کافی کنترل نشده است، توجئو برای کنترل قند خون پایه تجویز می‌شود. در این افراد توجئو ممکن است به‌تنهایی، همراه با داروهای خوراکی کاهش‌دهنده قند خون و یا همراه با انسولین‌های سریع‌الاثر مصرف شود.
۳. مصرف در کودکان و نوجوانان
بر اساس تأییدیه‌های سازمان‌های جهانی بهداشت و غذا و دارو (FDA) ایالات متحده مصرف توجئو برای کودکان ۶ سال به بالا (چه دارای تشخیص دیابت نوع ۱ و چه نوع ۲) مجاز و ایمن است و به کاهش خطر افت قند شبانه در کودکان کمک شایانی می‌کند.

مواردی که توجئو نباید مصرف شود (موارد منع مصرف):

درمان کتواسیدوز دیابتی (DKA): توجئو یک انسولینِ کُند و طولانی‌اثر است. کتواسیدوز دیابتی یک وضعیت اورژانسی است که در آن قند خون به‌شدت بالاست و نیاز به کاهش سریع دارد؛ در این شرایط اورژانسی فقط باید از انسولین‌های کوتاه/سریع‌الاثر (معمولا به‌صورت تزریق وریدی) استفاده شود.
در زمان افت قند خون (هیپوگلیسمی): تزریق این دارو در زمانی که فرد در فاز هیپوگلیسمی قرار دارد ممنوع است.
حساسیت مفرط: در افرادی که به انسولین گلارژین یا هر یک از مواد جانبی موجود در قلم توجئو حساسیت دارند.

تغییر دوز یا تغییر نوع انسولین از لانتوس به توجئو به دلیل تفاوت در غلظت، باید حتماً تحت نظر پزشک متخصص غدد انجام شود.

مکانیسم اثر انسولین توجئو

انسولین توجئو (Toujeo) یک انسولین پایه‌ (بازال) طولانی‌اثر است که به‌صورت زیر عمل می‌کند:
۱. پس از تزریق زیرجلدی، مولکول‌های انسولین گلارژین (فرم توجئو) در بافت زیر پوست رسوب (کریستال) تشکیل می‌دهد؛
۲. رسوبات انسولین به‌صورت آهسته و پیوسته آزاد می‌شود، به‌طوری که در طول ۲۴ ساعت تاثیر آن برقرار باشد؛
۳. انسولین آزادشده به گیرنده‌های انسولین روی سلول‌های عضله و چربی متصل می‌شود و موجب می‌شود که جذب گلوکز (قند) از خون به داخل سلول‌ها افزایش یابد و همچنین تولید و آزادسازی گلوکز توسط کبد کاهش یابد؛
۴. نتیجه‌‌ این فرآیندها، ثابت نگه‌داشتن سطح قند خون در طول روز و شب و جلوگیری از نوسان‌های شدید قند (به‌ویژه بین وعده‌ها و در خواب) است.

به زبان ساده:

توجئو زیر پوست تزریق می‌شود؛
به‌تدریج وارد جریان خون می‌شود و در ۲۴ ساعت قند خون را پایدار نگه می‌دارد؛

با فعال کردن سلول‌های عضله و چربی، قند را از خون به سلول‌ها منتقل می‌کند و هم‌زمان کبد را از تولید قند مازاد باز می‌دارد.

انواع انسولین توجئو

توجئو در دو نوع مختلف قلم آماده تزریق موجود است:

توجئو سولو استار سرنگ ۱.۵ میلی‌لیتری (۳۰۰ واحد در میلی‌لیتر) حاوی ۴۵۰ واحد انسولین گلارژین است. این قلم دوزها را با افزایش ۱ واحدی تزریق می‌کند و می‌تواند تا ۸۰ واحد را در یک تزریق واحد ارائه دهد؛
توجئو مکس سولو استار سرنگ ۳ میلی‌لیتری (۳۰۰ واحد در میلی‌لیتر) حاوی ۹۰۰ واحد انسولین گلارژین است. این قلم دوزها را با افزایش ۲ واحدی تزریق می‌کند و می‌تواند تا ۱۶۰ واحد را در یک تزریق واحد ارائه دهد. توجئو مکس سولو استار برای افرادی که حداقل ۲۰ واحد در روز نیاز دارند، توصیه می‌شود.

کاربردهای انسولین توجئو

اصلی‌ترین کاربرد انسولین توجئو، کنترل قند خون در بزرگسالان و کودکان بالای ۶ سال مبتلا به دیابت نوع 1 است. دیابت نوع 1 یا دیابت شیرین یک بیماری مزمن است که در آن بدن قادر به تولید کافی انسولین یا استفاده موثر از انسولین تولید شده نیست، که منجر به افزایش سطح قند خون می‌شود. کنترل مناسب قند خون برای پیشگیری یا به تاخیر انداختن عوارض جدی دیابت مانند آسیب به اعصاب، کلیه‌ها، چشم‌ها و قلب بسیار حیاتی است.

دیابت نوع ۱ در دیابت نوع ۱، سیستم ایمنی بدن به سلول‌های تولید کننده انسولین در پانکراس حمله کرده و آنها را از بین می‌برد. در نتیجه، بدن قادر به تولید انسولین نیست و بیماران نیاز به دریافت انسولین از منابع خارجی برای بقا دارند. توجئو به عنوان انسولین پایه در رژیم درمانی دیابت نوع ۱ برای تامین انسولین مورد نیاز در طول روز استفاده می‌شود. این انسولین معمولا همراه با انسولین‌های سریع‌اثر (برای کنترل قند خون بعد از وعده‌های غذایی) مصرف می‌شود؛
دیابت نوع ۲ در دیابت نوع ۲ بدن ممکن است هنوز انسولین تولید کند، اما یا به مقدار کافی تولید نمی‌کند یا سلول‌های بدن به انسولین مقاومت نشان می‌دهند (مقاومت به انسولین). در مراحل پیشرفته‌تر دیابت نوع ۲، ممکن است نیاز به استفاده از انسولین برای کنترل قند خون باشد. توجئو در این موارد نیز می‌تواند به عنوان انسولین پایه مورد استفاده قرار گیرد، به‌ویژه زمانی که داروهای خوراکی و سایر روش‌های درمانی قادر به کنترل مناسب قند خون نیستند

تفاوت انسولین توجئو با لانتوس
تفاوت اصلی بین انسولین توجئو (Toujeo) و انسولین لانتوس (Lantus) در غلظت و نحوه آزادسازی انسولین در بدن است، با وجود اینکه هر دو حاوی همان ماده فعال انسولین گلارژین هستند.

غلظت

لانتوس غلظت آن 100 واحد در میلی‌لیتر (U-100) است؛
توجئو غلظت آن 300 واحد در میلی‌لیتر (U-300) است. این یعنی توجئو سه برابر غلیظ‌تر از لانتوس است.

حجم تزریق

به دلیل غلظت بالاتر، برای تزریق همان تعداد واحد انسولین، حجم کمتری از توجئو نسبت به لانتوس نیاز است.

مدت زمان اثر

لانتوس معمولا حدود 24 ساعت در بدن اثر دارد؛
توجئو به دلیل غلظت بالاتر، در زیر پوست آرام‌تر جذب می‌شود و معمولا اثر طولانی‌تری (اغلب بیش از 24 ساعت، گاهی تا 36 ساعت) دارد. این موضوع می‌تواند منجر به کنترل قند خون پایدارتر در طول روز شود.

پروفایل قند خون (Glycemic Profile)

توجئو به دلیل جذب آهسته‌تر، پروفایل قند خون صاف‌تر و با پیک کمتری نسبت به لانتوس ایجاد می‌کند. این می‌تواند خطر افت قند خون (هیپوگلیسمی)، به خصوص در شب را کاهش دهد.

به‌طور خلاصه، انسولین توجئو یک فرم غلیظ‌تر و طولانی‌اثرتر از انسولین گلارژین است که ممکن است کنترل قند خون پایدارتر و خطر کمتری برای هیپوگلیسمی نسبت به لانتوس ارائه دهد. انتخاب بین این دو باید با مشورت پزشک و بر اساس نیازهای فردی بیمار انجام شود.

عوارض انسولین توجئو

انسولین توجئو مانند سایر انسولین‌ها ممکن است عوارض جانبی داشته باشد. شایع‌ترین عوارض جانبی انسولین توجئو شامل موارد زیر است:

افت قند خون (هیپوگلیسمی) این شایع‌ترین عارضه انسولین است. علائم آن می‌تواند شامل سرگیجه، تعریق، لرزش، تپش قلب، گرسنگی، گیجی، تاری دید و در موارد شدیدتر تشنج و از دست دادن هوشیاری بشود. افت قند خون زمانی رخ می‌دهد که سطح قند خون به زیر حد طبیعی (معمولا کمتر از ۷۰ میلی ‌گرم در دسی ‌لیتر) می‌رسد؛

- مدیریت افت قند خون در صورت بروز علائم خفیف تا متوسط افت قند خون، فرد می‌بایست فورا 15 تا 20 گرم کربوهیدرات سریع‌جذب (مانند آب میوه، نوشابه غیر رژیمی، چند حبه قند یا قرص گلوکز) مصرف کند و بعد از ۱۵ دقیقه مجددا قند خون خود را اندازه‌گیری کند. اگر قند خون همچنان پایین بود، مجددا 15 تا 20 گرم کربوهیدرات مصرف کند. در موارد شدید که فرد هوشیاری خود را از دست داده است، نیاز به تزریق گلوکاگون یا مراجعه فوری به اورژانس است؛
- پیشگیری از افت قند خون پیشگیری از افت قند خون از درمان آن مهم‌تر است. عوامل خطر برای افت قند خون شامل تاخیر یا حذف وعده‌های غذایی، ورزش بیش از حد، مصرف الکل، تغییر دوز انسولین بدون مشورت با پزشک و استفاده از برخی داروهای دیگر می‌شود. بیماران باید در مورد این عوامل خطر آموزش ببینند و چگونگی مدیریت آنها را یاد بگیرند.

واکنش‌های محل تزریق قرمزی، تورم، خارش، درد یا کبودی در محل تزریق ممکن است رخ دهد. این واکنش‌ها معمولا خفیف هستند و خود به خود بهبود می‌یابند؛
تغییر در بافت چربی زیر پوست (لیپودیستروفی) تزریق مکرر در یک محل می‌تواند باعث ضخیم شدن یا فرورفتگی پوست در آن ناحیه شود. برای جلوگیری از این عارضه، مهم است که محل تزریق به طور مرتب تغییر داده شود؛
افزایش وزن انسولین می‌تواند باعث افزایش وزن شود؛
واکنش‌های آلرژیک در موارد نادر، ممکن است واکنش‌های آلرژیک جدی (مانند آنافیلاکسی) رخ دهد که نیاز به مراقبت پزشکی فوری دارد. علائم واکنش آلرژیک شدید شامل بثورات پوستی در تمام بدن، تنگی نفس، خس خس سینه، تعریق، افت فشار خون و غش است؛
اِدِم (احتباس مایعات و تورم) به‌ویژه در ابتدای درمان با انسولین ممکن است رخ دهد.

مهم است که هرگونه عارضه جانبی را با پزشک خود در میان بگذارید، به‌ویژه اگر شدید یا مداوم باشد. پزشک می‌تواند بر اساس وضعیت شما بهترین راهکار را ارائه دهد. همچنین، رعایت دقیق دوز و زمان‌بندی تزریق و پایش منظم قند خون می‌تواند به کاهش خطر عوارض، به خصوص افت قند خون کمک کند.

نگهداری انسولین توجئو

برای نگهداری صحیح انسولین توجئو (Toujeo) باید به نکات زیر توجه کنید:
قبل از استفاده (قلم‌های باز نشده)

قلم‌های انسولین توجئو که هنوز استفاده نشده‌اند و بسته‌بندی آنها باز نشده است، باید در یخچال در دمای 2 تا 8 درجه سانتی‌گراد نگهداری شود. قلم‌های انسولین را تا تاریخ انقضای ذکر شده روی برچسب یا جعبه می‌توان در یخچال نگهداری کرد؛
هرگز قلم‌های باز نشده را فریز نکنید. اگر انسولین فریز شود، حتی پس از آب شدن دیگر قابل استفاده نیست و باید دور ریخته شود.

بعد از استفاده اول (قلم‌های در حال استفاده)

پس از اولین استفاده از قلم انسولین توجئو می‌توان آن را در دمای اتاق (زیر 30 درجه سانتی‌گراد) یا در یخچال (در دمای 2 تا 8 درجه سانتی‌گراد) نگهداری کرد؛
قلم در حال استفاده به مدت 56 روز (8 هفته) پس از اولین استفاده قابل استفاده است، به شرطی که در دمای مناسب نگهداری شده باشد. پس از این مدت حتی اگر هنوز انسولین در آن باقی مانده باشد، باید دور ریخته شود؛
قلم در حال استفاده را در معرض نور مستقیم خورشید یا گرما قرار ندهید؛
درپوش قلم را پس از هر بار استفاده محکم ببندید تا از نور محافظت شود؛
نیازی به نگهداری قلم در حال استفاده در یخچال نیست، اما اگر ترجیح می‌دهید، می‌توانید این کار را انجام دهید.

نکات مهم

همیشه تاریخ انقضای روی بسته‌بندی را بررسی کنید؛
اگر در مورد نحوه نگهداری انسولین خود شک دارید، با پزشک یا داروساز خود مشورت کنید؛
انسولینی که ظاهر آن تغییر کرده (کدر شده و حاوی ذرات است) یا تاریخ انقضای آن گذشته یا فریز شده است را استفاده نکنید؛

رعایت دقیق دستورعمل‌های نگهداری برای حفظ اثربخشی انسولین توجئو و اطمینان از ایمنی مصرف آن بسیار مهم است.

جایگزین انسولین توجئو

انسولین توجئو (Toujeo) یک نوع انسولین گلارژین با غلظت بالا (U-300) و طولانی‌اثر است که برای کنترل قند خون پایه در افراد دارای تشخیص دیابت استفاده می‌شود. چندین جایگزین برای انسولین توجئو وجود دارد که همگی در دسته انسولین‌های پایه (Basal Insulin) یا طولانی‌اثر قرار می‌گیرند. انتخاب بهترین جایگزین به عوامل مختلفی از جمله نیازهای فردی بیمار، وضعیت سلامتی، سایر داروها و نظر پزشک بستگی دارد.
برخی از جایگزین‌های رایج انسولین توجئو عبارتند از:

انسولین گلارژین U-100 (Insulin Glargine U-100)

نام‌های تجاری لانتوس (Lantus)، باساگلار (Basaglar)، سمگلی (Semglee)؛
این انسولین نسل قبلی انسولین گلارژین است و غلظت کمتری دارد (۱۰۰ واحد در میلی ‌لیتر در مقابل ۳۰۰ واحد در میلی ‌لیتر توجئو). مدت اثر آن معمولا حدود ۲۴ ساعت است.

انسولین دتمیر (Insulin Detemir)

نام تجاری لومیر (Levemir).
این نیز یک انسولین طولانی‌اثر است، اما ممکن است در برخی افراد نیاز به تزریق دو بار در روز داشته باشد تا پوشش کامل ۲۴ ساعته را فراهم کند.

انسولین دگلودک (Insulin Degludec)

نام‌های تجاری ترسیبا (Tresiba)؛
این یک انسولین فوق طولانی‌اثر است که مدت اثر آن می‌تواند بیش از ۴۲ ساعت باشد. ترسیبا در دو غلظت U-100 و U-200 موجود است. ترسیبا اغلب به دلیل مدت اثر بسیار طولانی و انعطاف‌پذیری بیشتر در زمان تزریق، یکی از جایگزین‌های اصلی برای انسولین‌های گلارژین محسوب می‌شود.

نکته بسیار مهم
هرگز انسولین خود را بدون مشورت با پزشک یا متخصص غدد تغییر ندهید. پزشک با توجه به شرایط خاص شما، سطح قند خون، سابقه پزشکی و پاسخ به درمان فعلی بهترین گزینه جایگزین و دوز مناسب را تعیین خواهد کرد. تغییر نوع یا دوز انسولین بدون راهنمایی پزشکی می‌تواند خطرناک باشد و منجر به افت شدید یا افزایش خطرناک قند خون شود.
بنابراین، اگر به دنبال جایگزینی برای انسولین توجئو هستید، حتما با پزشک معالج خود صحبت کنید.

انسولین توجئو چند واحد است؟

انسولین توجئو (Toujeo®) دارای مشخصات زیر است:

غلظت: 300 واحد در هر میلی‌لیتر (U-300)؛
حجم هر قلم سولواستار (Solostar) 1.5 میلی ‌لیتر؛

بنابراین، هر قلم حاوی مجموعا 450 واحد انسولین توجئو است.
قلم توجئو امکان تنظیم دوز را در بازه 1 واحد به 1 واحد (تا 80 واحد در هر تزریق) فراهم می‌کند.
دوز دقیق و تعداد واحدهای لازم در هر تزریق کاملا به نیازهای فردی بیمار (وزن، قند پایه، سابقه درمانی و غیره) بستگی دارد و باید توسط پزشک معالج تعیین شود. همیشه پیش از تغییر دوز یا نوع انسولین با پزشک یا تیم درمانی خود مشورت کنید.

انسولین توجئو ساخت کجاست؟

انسولین توجئو (Toujeo) توسط شرکت Sanofi، یکی از شرکت‌های داروسازی بزرگ بین‌المللی، تولید می‌شود.
Sanofi یک شرکت چندملیتی فرانسوی است که مقر اصلی آن در شهر پاریس، فرانسه قرار دارد. انسولین توجئو نیز به عنوان یکی از محصولات برتر سانوفی برای کنترل قند خون در بیماران دیابت نوع 1 و 2 توسعه یافته است.
محصولات سانوفی از جمله انسولین‌های دیگر این شرکت (مانند لانتوس) معمولا در چندین کارخانه و مراکز تولیدی آن در سراسر جهان، از جمله در فرانسه، آلمان، و کشورهای دیگر تولید می‌شود. مشخصات دقیق محل تولید انسولین بر روی بسته‌بندی دارو درج شده است. برای آشنایی بیشتر با انسولین لانتوس و عوارض و کارکردهای آن می‌توانید به مقاله «انسولین لانتوس (Insulin Lantus) یا انسولین گلارژین» مراجعه کنید.
برای اطمینان بیشتر می‌توانید اطلاعات روی بسته یا بروشور محصول را مطالعه کنید.
مزایای توجئو نسبت به برخی انسولین‌های پایه دیگر

اثر پایدارتر و طولانی‌تر توجئو به دلیل فرمولاسیون خاص و غلظت بالاتر در زیر پوست یک رسوب پایدارتر و با آزادسازی تدریجی‌تر ایجاد می‌کند. این امر منجر به یک پروفایل فارماکوکینتیکی و فارماکودینامیکی ثابت‌تر و طولانی‌تر می‌شود که می‌تواند منجر به کنترل قند خون پایه یکنواخت‌تر و کاهش نوسانات قند خون در طول ۲۴ ساعت شود. این پایداری بیشتر می‌تواند به ویژه برای بیماران با نیاز بالا به انسولین مفید باشد؛
احتمال کمتر افت قند خون (هیپوگلیسمی) مطالعات نشان داده‌اند که توجئو در مقایسه با انسولین گلارژین ۱۰۰ واحد در میلی ‌لیتر، به‌ویژه در طول شب، می‌تواند با خطر کمتری از افت قند خون همراه باشد. این مزیت می‌تواند برای بیمارانی که مستعد افت قند خون هستند، بسیار مهم باشد؛
حجم کمتر تزریق برای بیمارانی که نیاز به دوزهای بالای انسولین دارند غلظت ۳۰۰ واحد در میلی‌ لیتر به معنی تزریق حجم کمتری از مایع است که می‌تواند راحت‌تر و درد کمتری داشته باشد.

نحوه مصرف انسولین توجئو

مصرف صحیح انسولین توجئو برای اثربخشی و ایمنی آن بسیار حیاتی است. افراد دارای تشخیص دیابت می‌بایست دستورعمل‌های دقیق پزشک و اطلاعات روی بسته‌بندی دارو را به دقت دنبال کنند.

دوز دوز انسولین توجئو کاملا فردی است و توسط پزشک بر اساس نیازهای خاص هر بیمار، سطح قند خون، رژیم غذایی، فعالیت بدنی و سایر شرایط پزشکی تعیین می‌شود. دوز ممکن است در طول زمان بر اساس پاسخ بدن به درمان تنظیم شود. خوددرمانی و تغییر دوز بدون مشورت با پزشک خطرناک است؛
زمان تزریق توجئو معمولا یکبار در روز و در هر زمان مشخصی از روز تزریق می‌شود. مهم است که تزریق هر روز تقریبا در همان ساعت انجام شود تا سطح پایدار انسولین حفظ شود. در صورت نیاز افراد می‌توانند زمان تزریق خود را تا ۳ ساعت قبل یا بعد از زمان معمول خود تغییر دهند، اما باید با پزشک خود در مورد چگونگی مدیریت این تغییرات مشورت کنند؛
روش تزریق توجئو فقط باید به صورت زیر جلدی (زیر پوست) تزریق شود. هرگز نباید داخل وریدی (در رگ) یا داخل عضلانی تزریق شود. محل‌های تزریق مناسب شامل شکم، ران‌ها و بخش بالایی بازوها است. باید محل تزریق در هر بار تزریق تغییر داده شود تا از بروز لیپودیستروفی جلوگیری شود؛
ابزار تزریق توجئو معمولا در قلم‌های آماده تزریق عرضه می‌شود. هر قلم فقط برای یک فرد است و نباید با دیگران به اشتراک گذاشته شود تا از انتقال عفونت جلوگیری شود. قبل از هر تزریق باید از سوزن جدید استفاده شود. سوزن باید پس از تزریق برداشته و به طور ایمن دفع شود؛
آماده‌سازی انسولین توجئو یک محلول شفاف و بی‌رنگ است. قبل از استفاده بررسی کنید که محلول شفاف باشد و ذره یا تغییر رنگی در آن وجود نداشته باشد. نیازی به مخلوط کردن (تکان دادن) توجئو نیست؛
ذخیره‌سازی قلم‌های باز نشده توجئو باید در یخچال (۲ تا ۸ درجه سانتی‌گراد) نگهداری شوند و تا تاریخ انقضای روی جعبه قابل استفاده هستند. پس از اولین استفاده (باز شدن) قلم را می‌توان در دمای اتاق (زیر ۳۰ درجه سانتی‌گراد) یا در یخچال نگهداری کرد و برای مدت مشخصی (معمولا ۵۶ روز یا 8 هفته) قابل استفاده است. قلم استفاده شده نباید در معرض نور مستقیم خورشید یا گرمای بیش از حد قرار گیرد. تاریخ باز کردن قلم را روی آن یادداشت کنید.

نحوه تزریق انسولین توجئو

تزریق انسولین توجئو (گلارژین U-300) معمولا از طریق انسولین قلمی از پیش‌پرشده به نام «سولوستار» (SoloStar) انجام می‌شود. این قلم‌ها کاربری آسانی دارند، اما رعایت اصول تزریق برای اثربخشی کامل و جلوگیری از عوارض بافتی بسیار مهم است.
در ادامه راهنمای گام‌به‌گام و استاندارد آموزش نحوه تزریق توجئو آورده شده است:

۱. آماده‌سازی و بررسی قلم

بررسی ظاهر: پیش از هر کاری برچسب قلم را چک کنید تا مطمئن شوید انسولین توجئو است. مایع داخل قلم باید کاملا شفاف و بی‌رنگ باشد. اگر کدر بود یا ذراتی در آن دیده می‌شد، از آن استفاده نکنید.
دمای محیط: بهتر است قلمی که در حال استفاده است را در دمای اتاق نگهداری کنید تا تزریق دردناک نباشد. نیازی به تکان دادن یا غلتاندن توجئو (برخلاف انسولین‌های شیری‌رنگ) نیست.

۲. اتصال سوزن و هواگیری (پرایم کردن)

سوزن جدید: روکش کاغذی یک سوزن جدید و استریل را بردارید و آن را مستقیم روی قلم بپیچانید. هرگز از سوزن تکراری استفاده نکنید.
تست ایمنی (هواگیری): برای اطمینان از باز بودن مسیر سوزن و خروج حباب‌های هوا، دوز قلم را روی ۲ یا ۳ واحد تنظیم کنید. قلم را طوری بگیرید که سوزن رو به بالا باشد، به آرامی به مخزن ضربه بزنید و دکمه تزریق را تا انتها فشار دهید. باید قطره‌ای از انسولین در نوک سوزن دیده شود. اگر قطره‌ای خارج نشد، این کار را تکرار کنید.

۳. تنظیم دوز تجویزشده

پیچ تنظیم انتهای قلم را بچرخانید تا عدد مقابل نشانگر، دقیقا روی دوز تجویز شده توسط پزشک قرار گیرد.
نکته مهم: با وجود اینکه غلظت توجئو ۳ برابر بیشتر است (U-300)، شما نیازی به محاسبه یا تبدیل ریاضی دوز ندارید. شماره‌اندازِ روی قلم توجئو، دقیقا بر اساس واحدهای توجئو کالیبره شده است.

۴. انتخاب محل تزریق

توجئو می‌بایست به‌صورت زیرجلدی (در بافت چربی زیر پوست) تزریق شود، نه در عضله یا رگ. بهترین نواحی عبارتند از:

شکم: با فاصله حداقل ۵ سانتی‌متر از ناف.
ران‌ها: قسمت رویی و خارجی ران.
بازوها: قسمت پشتی و خارجی بازو (معمولا در صورت تزریق توسط شخص دیگر).

قانون چرخش: برای جلوگیری از ایجاد توده‌های چربی و سفت شدن پوست (لیپوهیپرتروفی) که باعث افت جذب انسولین می‌شود، هر بار محل تزریق را حداقل ۲ تا ۳ سانتی‌متر نسبت به محل قبلی جابه‌جا کنید.

۵. انجام تزریق

محل تزریق را با پد الکلی تمیز کنید (و صبر کنید تا خشک شود).
در صورت نیاز (بسته به طول سوزن و میزان چربی بدن)، پوست را به آرامی جمع کنید (Pinch).
سوزن را با زاویه ۹۰ درجه (عمود) به سرعت و مستقیم وارد پوست کنید.
دکمه تزریق را تا انتها فشار دهید تا عدد روی نشانگر به «صفر» برسد.
پس از رسیدن به صفر، دکمه را نگه دارید و تا ۱۰ ثانیه بشمارید. این کار تضمین می‌کند که تمام دوز انسولین وارد بدن شده و از نشت آن جلوگیری می‌کند.
سوزن را مستقیم از پوست خارج کنید.

۶. پس از تزریق

بلافاصله درپوش بزرگ خارجی سوزن را روی آن قرار داده، سوزن را از قلم باز کنید و در سطل زباله ایمن (Safety Box) بیندازید.
هرگز قلم انسولین را با سوزن متصل‌به‌آن نگهداری نکنید. این کار باعث ورود هوا به داخل قلم یا نشت انسولین می‌شود.

نکات کلیدی برای افراد دارای تشخیص دیابت:

زمان‌بندی ثابت: توجئو باید روزی یک‌بار و ترجیحا هر روز در یک ساعت مشخص (با انعطاف‌پذیری نهایتا ۳ ساعت قبل یا بعد از زمان معمول) تزریق شود.
عدم ترکیب: هرگز انسولین توجئو را با سایر انسولین‌ها (مانند نوورپید) در یک سرنگ مخلوط نکنید، زیرا ساختار آزادسازی کُند آن تخریب می‌شود.
شخصی بودن قلم: قلم انسولین یک وسیله کاملا شخصی است؛ استفاده اشتراکی از آن حتی در صورت تعویض سوزن، خطر انتقال بیماری‌های عفونی را به همراه دارد.

نکات مهم

نظارت بر قند خون پایش منظم قند خون، مطابق با توصیه پزشک، برای مدیریت دیابت بسیار مهم است. نتایج اندازه‌گیری قند خون به پزشک کمک می‌کند تا اثربخشی درمان را ارزیابی کرده و در صورت لزوم دوز انسولین را تنظیم کند؛
هیپوگلیسمی افراد دارای تشخیص دیابت می‌بایست با علائم هیپوگلیسمی آشنا باشند و بدانند که چگونه در صورت بروز آن عمل کنند. همیشه باید منبع کربوهیدرات سریع‌جذب در دسترس داشته باشند. آموزش خانواده و دوستان در مورد علائم و درمان هیپوگلیسمی نیز مفید است؛
هیپرگلیسمی افزایش قند خون (هیپرگلیسمی) نیز می‌تواند خطرناک باشد. علائم آن شامل تشنگی شدید، افزایش ادرار، خستگی، تاری دید و کاهش وزن می‌شود. در صورت افزایش مداوم قند خون ضروری است که با پزشک خود مشورت کنید؛
بیماری‌های همزمان بیماری‌ها، عفونت‌ها، جراحی‌ها یا استرس عاطفی می‌توانند بر نیاز به انسولین تاثیر بگذارند. در این شرایط، ممکن است نیاز به تنظیم دوز انسولین باشد و می‌بایست با پزشک در مورد مدیریت دیابت در طول بیماری‌های حاد مشورت کنید؛
بارداری و شیردهی در صورت بارداری، قصد بارداری یا شیردهی، قبل از مصرف توجئو با پزشک مشورت کنید. مدیریت دیابت در دوران بارداری بسیار مهم است و نیاز به نظارت دقیق پزشکی دارد؛
تداخلات دارویی برخی داروها می‌توانند بر نحوه عملکرد انسولین تاثیر بگذارند. این موضوع شامل برخی داروهای فشار خون، داروهای کاهنده چربی خون، کورتیکواستروئیدها، داروهای ضد روان‌پریشی و برخی آنتی‌بیوتیک‌ها می‌شود. همیشه لیست تمام داروهایی که مصرف می‌کنید (از جمله داروهای بدون نسخه، مکمل‌های گیاهی و ویتامین‌ها) را به پزشک خود ارائه دهید؛
رانندگی و کار با ماشین‌آلات دیابت کنترل نشده و به‌ویژه افت قند خون، می‌تواند توانایی فرد برای رانندگی یا کار با ماشین‌آلات سنگین را تحت تاثیر قرار دهد. افراد دارای تشخیص دیابت می‌بایست در مورد خطرات افت قند خون در حین این فعالیت‌ها آگاه باشند و اقدامات احتیاطی لازم را انجام دهند؛
الکل مصرف الکل می‌تواند خطر افت قند خون را افزایش دهد؛
مسافرت هنگام مسافرت، باید برنامه‌ریزی دقیقی برای حمل و نگهداری انسولین، قلم‌های یدکی، سوزن‌ها و تجهیزات پایش قند خون داشته باشید. توجه به تفاوت‌های زمانی در مناطق مختلف برای تنظیم زمان تزریق انسولین نیز مهم است؛
تاریخ انقضا هرگز از انسولین تاریخ گذشته استفاده نکنید؛
قلم مشترک هرگز قلم انسولین خود را با دیگران به اشتراک نگذارید، حتی اگر سوزن آن را تعویض کنید. این کار خطر انتقال عفونت‌های جدی را افزایش می‌دهد.

بهترین زمان تزریق انسولین توجئو چه زمانی است؟

انسولین توجئو (گلارژین U-300) که یک انسولین پایه و طولانی‌اثر است، دستورعمل بسیار مشخصی برای زمان تزریق دارد. رعایت این زمان‌بندی برای حفظ سطح پایدار انسولین در خون (بدون ایجاد افت قند) بسیار حیاتی است:

روزی یک‌بار در یک ساعت ثابت: مهم‌ترین قانون در مورد توجئو این است که باید هر روز فقط یک بار و ترجیحا در یک ساعت مشخص تزریق شود. فرقی نمی‌کند صبح، ظهر یا شب را انتخاب کنید؛ مهم این است که اگر برای مثال ساعت ۹ شب را انتخاب کرده‌اید، هر شب در همان بازه زمانی تزریق را انجام دهید.
انعطاف‌پذیری ۳ ساعته: یکی از مزایای ویژه توجئو این است که انعطاف‌پذیری بالایی دارد. در صورت فراموشی یا تغییر برنامه روزانه، شما مجاز هستید این انسولین را تا ۳ ساعت قبل یا ۳ ساعت بعد از زمان معمولِ همیشگی تزریق کنید، بدون اینکه اثربخشی آن به خطر بیفتد یا کنترل قند خون مختل شود.
مستقل از وعده‌های غذایی: از آنجاکه توجئو (ماده موثره گلارژین) یک انسولین پایه با آزادسازی کُند، یکنواخت و بدون پیک (Peakless) است، زمان تزریق آن هیچ وابستگی به زمان غذا خوردن ندارد. شما می‌توانید آن را با معده پر یا خالی تزریق کنید.

اگرچه انتخاب زمان تزریق بر عهده شماست، اما بسیاری از پزشکان توصیه می‌کنند توجئو در ساعات شب (پیش از خواب) تزریق شود تا به کنترل بهتر قند خون ناشتا در صبح کمک کند. بااین وجود، تصمیم نهایی برای انتخاب بهترین زمان باید با توجه به الگوی نوسانات قند خون شما و توسط پزشک معالج گرفته شود.

موارد احتیاط انسولین توجئو

مصرف انسولین توجئو (گلارژین U-300) مانند هر داروی دیگری نیازمند رعایت نکات ایمنی و موارد احتیاطی است تا اثربخشی کامل داشته باشد و از عوارض جانبی جلوگیری شود. مهم‌ترین موارد احتیاط درباره این انسولین عبارتند از:

ممنوعیت در اورژانس‌های دیابتی: توجئو یک انسولین کُند‌اثر و پایه‌ای است؛ بنابراین به هیچ‌وجه نباید برای درمان اورژانسی دیابت مانند کتواسیدوز دیابتی (DKA) استفاده شود. در این شرایط معمولا از انسولین‌های کوتاه اثر یا سریع‌الاثر وریدی استفاده می‌شود.
ممنوعیت اختلاط با سایر انسولین‌ها: توجئو نباید با هیچ انسولین دیگری در یک سرنگ مخلوط شود. همچنین نباید آن را رقیق کرد، زیرا این کار پروفایل آزادسازی و اثربخشی آن را کاملا از بین می‌برد.
خطر اشتراک‌گذاری انسولین قلمی: قلم سولوستارِ توجئو یک وسیله کاملا شخصی است. استفاده اشتراکی از این قلم حتی در صورت تعویض سوزن اکیدا ممنوع است، زیرا خطر انتقال بیماری‌های عفونی و خونی را به شدت افزایش می‌دهد.
چرخش مداوم محل تزریق: برای جلوگیری از عارضه «لیپوهیپرتروفی» (سفت شدن، فرورفتگی یا تجمع توده‌ای بافت چربی زیر پوست) باید محل تزریق را به‌طور مداوم در نواحی شکم، ران یا بازو چرخش داد. تزریق در بافت آسیب‌دیده باعث اختلال شدید در جذب انسولین می‌شود.
بررسی ظاهر انسولین: توجئو (که ماده موثره آن گلارژین است) باید کاملا شفاف و بی‌رنگ مانند آب باشد. اگر محلول کدر شده بود، تغییر رنگ داده بود یا ذرات معلقی در آن دیده می‌شد حتما باید از مصرف آن خودداری کنید.
مدیریت خطر هیپوگلیسمی: اگرچه به دلیل ماهیت بدون پیک (Peakless) توجئو، خطر افت قند خون (به‌ویژه در طول شب) نسبت به سایر انسولین‌های پایه کمتر است، اما همچنان افت قند خون شایع‌ترین عارضه آن محسوب می‌شود. فرد دارای تشخیص دیابت می‌بایست همیشه علائم هیپوگلیسمی را بشناسد و مواد قندی سریع‌الجذب به همراه داشته باشد.
تغییر از سایر انسولین‌ها به توجئو: اگرچه توجئو و لانتوس هر دو از خانواده گلارژین هستند، اما غلظت توجئو ۳ برابر بیشتر است (U-300). تبدیل دوز از سایر انسولین‌های پایه به توجئو حتما باید تحت نظر مستقیم پزشک متخصص انجام شود و در روزهای اول تغییر دارو، پایش دقیق‌ترِ قند خون الزامی است.

تداخلات دارویی انسولین توجئو

تداخلات دارویی انسولین توجئو (گلارژین U-300) به دلیل ماهیت عملکردی آن، مشابه سایر انواع انسولین است. شناخت این تداخلات برای تنظیم دقیق دوز و جلوگیری از عوارض خطرناک ضروری است. داروها معمولا از چهار طریق با توجئو تداخل پیدا می‌کنند:
۱. داروهایی که خطر هیپوگلیسمی (افت قند خون) را افزایش می‌دهند:
این داروها اثر کاهش‌دهنده قند خون توجئو را تشدید می‌کنند و ممکن است نیاز به کاهش دوز انسولین باشد:

سایر داروهای کاهنده قند خون (خوراکی یا تزریقی)
داروهای فشار خون از دسته مهارکننده‌های ACE (مثل کاپتوپریل و انالاپریل) و ARBها
داروهای ضد افسردگی (مانند فلوکستین و مهارکننده‌های MAO)
سالیسیلات‌ها (مانند آسپرین در دوزهای بالا)
آنتی‌بیوتیک‌های سولفونامیدی

۲. داروهایی که اثر توجئو را تضعیف کرده و باعث افزایش قند خون (هایپرگلیسمی) می‌شوند:
مصرف همزمان این داروها ممکن است باعث مقاومت به انسولین شده و نیاز به افزایش دوز توجئو داشته باشد:

کورتیکواستروئیدها (کورتون‌ها مثل دگزامتازون و پردنیزولون)
داروهای ادرارآور (دیورتیک‌ها)
هورمون‌های تیروئیدی (مثل لووتیروکسین)
داروهای ضد بارداری خوراکی (حاوی استروژن/پروژسترون)
داروهای ضد جنون غیرمعمول (مثل کلوزاپین و اولانزاپین)
داروهای مقلد سمپاتیک (مثل اپی‌نفرین، سالبوتامول و سودوافدرین)

۳. داروهایی که علائم هشداردهنده افت قند خون را پنهان می‌کنند (بسیار خطرناک):
برخی داروها علائم آدرنرژیک ناشی از افت قند خون (مانند تپش قلب، لرزش و اضطراب) را سرکوب می‌کنند. در این حالت فرد متوجه هیپوگلیسمی نمی‌شود تا زمانی که به مراحل بحرانی (کما یا تشنج) برسد:

بتابلوکرها (مثل پروپرانولول، متوپرولول و آتنولول)
کلونیدین و رزرپین

۴. هشدارهای ویژه و تداخلات دوگانه:

پیوگلیتازون (خانواده تیازولیدین‌دیون‌ها): مصرف همزمان این داروی خوراکی با انسولین، خطر احتباس مایعات (ورم بدن) و نارسایی قلبی را به شدت افزایش می‌دهد.
الکل: مصرف الکل همراه با توجئو می‌تواند رفتار غیرقابل پیش‌بینی داشته باشد؛ اما خطرناک‌ترین عارضه آن، مسدود کردن آزادسازی گلوکز از کبد و ایجاد هیپوگلیسمی شدید و تاخیری (به ویژه در طول شب) است.
داروهای با اثر دوگانه: بتابلوکرها، کلونیدین و نمک‌های لیتیوم بسته به شرایط بدن بیمار می‌توانند اثر انسولین را گاهی تشدید و گاهی تضعیف کنند.

توصیه مهم: هنگام ویزیت پزشک، همیشه باید لیست کاملی از تمام داروها، مکمل‌ها و حتی داروهای گیاهی مصرفی ارائه شود تا در صورت نیاز، دوز انسولین توجئو بر اساس آن‌ها مجددا کالیبره شود.

انسولین توجئو در بارداری

مصرف انسولین توجئو (انسولین گلارژین با غلظت U-300) در دوران بارداری موضوعی بسیار حساس است که به دقت، تنظیم دوز مکرر و نظارت مستقیم متخصص غدد و متخصص زنان نیاز دارد. در ادامه، نکات کلیدی و بالینی مربوط به مصرف این انسولین در بارداری آورده شده است:
۱. ایمنی انسولین گلارژین (توجئو) در بارداری:

در گذشته انسولین‌هایی مانند NPH یا دتمیر (لومیر) به دلیل داشتن داده‌های بالینی طولانی‌تر، خط اول درمان در بارداری محسوب می‌شدند.
بااین وجود، شواهد و مطالعات جدیدتر نشان می‌دهند که انسولین گلارژین (ماده فعال در توجئو و لانتوس) از سد جفتی عبور نمی‌کند (یا مقدار آن به قدری ناچیز است که به حساب نمی‌آید) و به جنین آسیبی نمی‌رساند.
بسیاری از پزشکان به دلیل مزیت آزادسازی یکنواخت توجئو و کاهش چشمگیر خطر هیپوگلیسمی (به‌ویژه در طول شب)، ترجیح می‌دهند مصرف این دارو را در افرادی که پیش از بارداری با آن کنترل قند خوبی داشته‌اند، ادامه دهند.

۲. تغییرات نیاز به انسولین در طول ۹ ماه بارداری:
نیاز بدن به انسولین در طول بارداری به شدت در حال نوسان است، بنابراین دوز ثابت توجئو پاسخگو نخواهد بود:

سه‌ماهه اول: به دلیل تغییرات هورمونی و گاهی تهوع، نیاز به انسولین کاهش می‌یابد و مادر بیشتر در معرض خطر افت قند خون قرار دارد.
سه‌ماهه دوم و سوم: هورمون‌هایی که از جفت ترشح می‌شوند باعث ایجاد مقاومت به انسولین می‌گردند. در این ماه‌ها نیاز به توجئو معمولا افزایش چشمگیری پیدا می‌کند و دوزها باید بالاتر بروند.
بلافاصله پس از زایمان: با خروج جفت، مقاومت به انسولین به سرعت از بین می‌رود و نیاز به انسولین به شدت و ناگهانی کاهش می‌یابد.

۳. اهمیت کنترل قند خون:
چه دارای تشخیص دیابت نوع ۱ باشید و چه دیابت نوع ۲، کنترل دقیق قند خون برای جلوگیری از عوارض خطرناک حیاتی است. قند خون بالا می‌تواند منجر به ماکروزومی (رشد بیش از حد و درشتی جنین)، زایمان زودرس، افت قند خون نوزاد پس از تولد و ناهنجاری‌های مادرزادی شود.
۴. شیردهی و انسولین توجئو:
استفاده از انسولین توجئو در دوران شیردهی کاملا ایمن است. انسولین یک پروتئین است و حتی در صورت ورود به شیر مادر در دستگاه گوارش نوزاد هضم شده و وارد جریان خون او نمی‌شود. بااین وجود، به دلیل مصرف انرژی در پروسه شیردهی، مادر ممکن است مستعد افت قند خون باشد و نیاز به تنظیم دوز مجدد داشته باشد.
اقدام ضروری:
قطع خودسرانه انسولین یا تغییر دوز آن در بارداری بسیار خطرناک است. اگر از انسولین توجئو استفاده می‌کنید و قصد بارداری دارید یا متوجه بارداری خود شده‌اید، باید در اولین فرصت به پزشک مراجعه کنید تا برنامه دوزبندی شما را مطابق با شرایط جدید کالیبره کند.

شرایط نگهداری انسولین توجئو

نگهداری صحیح از انسولین توجئو (Toujeo) برای حفظ اثربخشی و جلوگیری از تخریب ساختار پروتئینی آن بسیار حیاتی است. یکی از مهم‌ترین تفاوت‌های توجئو با سایر انسولین‌ها (مانند لانتوس) مدت زمان ماندگاری آن پس از باز شدن است.
در ادامه شرایط دقیق نگهداری این انسولین قلمی آورده شده است:
۱. پیش از اولین استفاده (قلم‌های آکبند و باز نشده):

محل نگهداری: قلم‌های بازنشده باید حتما در یخچال و در دمای بین ۲ تا ۸ درجه سانتی‌ گراد (۳۶ تا ۴۶ درجه فارنهایت) نگهداری شوند.
تاریخ انقضا: در صورت نگهداری در یخچال می‌توانید از این قلم‌ها تا تاریخ انقضای درج‌شده روی بسته‌بندی استفاده کنید.
هشدار یخ‌زدگی: انسولین هرگز نباید یخ بزند. از قرار دادن قلم‌ها در نزدیک فریزر یا دیواره‌های پشتی یخچال خودداری کنید. اگر انسولین توجئو یخ زد، ساختار آن از بین رفته و باید بلافاصله دور انداخته شود (حتی اگر یخ آن باز شود، دیگر اثربخش نخواهد بود).

۲. پس از اولین استفاده (قلم‌های در حال مصرف):

محل نگهداری: قلمی که در حال استفاده است را می‌توانید در دمای اتاق (زیر ۳۰ درجه سانتی‌ گراد) نگهداری کنید.
ماندگاری ۵۶ روزه (نکته طلایی): برخلاف اکثر انسولین‌ها (مانند لانتوس) که پس از باز شدن تنها ۲۸ روز ماندگاری دارند، قلم توجئو به دلیل غلظت بالاتر (U-300) پس از اولین استفاده تا ۵۶ روز (۸ هفته) در دمای اتاق قابل استفاده است. پس از گذشت ۵۶ روز، حتی اگر انسولین داخل قلم باقی مانده باشد، باید آن را دور بیندازید.
عدم نیاز به یخچال: توصیه می‌شود قلم در حال مصرف را در یخچال نگذارید؛ زیرا تزریق انسولینِ سرد می‌تواند دردناک باشد و نوسانات دمایی مکرر ممکن است به مکانیسم داخلی قلم آسیب برساند.

۳. هشدارهای مهم و نکات ایمنی در نگهداری:

حفاظت در برابر نور و حرارت: انسولین به نور مستقیم خورشید و گرمای شدید (مانند داشبورد ماشین در تابستان) به شدت حساس است. پس از هر بار استفاده حتما درپوش قلم را بگذارید تا از نور محافظت شود.
جدا کردن سوزن: هرگز قلم توجئو را با سوزن متصل به آن نگهداری نکنید. پس از هر تزریق، سوزن را جدا کرده و دور بیندازید. ماندن سوزن روی قلم باعث ورود هوا به داخل کارتریج، نشت انسولین و کاهش دقت دوزهای بعدی می‌شود.
بررسی ظاهر انسولین: مایع انسولین توجئو باید همیشه کاملا شفاف و بی‌رنگ (مانند آب) باشد. اگر متوجه شدید که مایع کدر شده، تغییر رنگ داده یا ذراتی در آن شناور است، از مصرف آن خودداری کنید.

اگر در مسافرت هستید می‌توانید برای حمل قلم‌های بازنشده از کیف‌های خنک‌کننده مخصوص انسولین (با کیسه یخ) استفاده کنید، اما مراقب باشید که انسولین تماس مستقیمی با یخ نداشته باشد تا دچار یخ‌زدگی نشود.

«پزشک آینده هیچ دارویی تجویز نخواهد کرد، بلکه بیماران خود را به مراقبت از بدن، رژیم غذایی صحیح و درک علت و پیشگیری از بیماری‌ها ترغیب می‌کند.»

— توماس ادیسون

تفاوت انسولین توجئو با لانتوس

انسولین توجئو و انسولین لانتوس هر دو از خانواده‌ انسولین‌های پایه (طولانی‌اثر) با ماده موثره‌ انسولین گلارژین هستند؛ اما تفاوت‌های ساختاری، داروشناسی و بالینی مهمی با یکدیگر دارند .
در ادامه، مهم‌ترین تفاوت‌های توجئو و لانتوس به زبان ساده و علمی مقایسه شده است:

۱. غلظت ماده موثره ( در برابر )

لانتوس: دارای غلظت استاندارد 100 واحد در هر میلی‌ لیتر () است.
توجئو: غلظتی معادل 300 واحد در هر میلی‌ لیتر () دارد؛ یعنی ۳ برابر غلیظ‌تر از لانتوس است.

۲. حجم مایع تزریقی و درد محل تزریق

به دلیل غلظت ۳ برابری توجئو، برای تزریق یک دوز مشخص (مثلا 20 واحد)، حجم مایعی که وارد بافت زیر پوست می‌شود، یک‌سوم () لانتوس است.
این کاهش حجم باعث می‌شود سطح مقطع رسوب انسولین زیر پوست کوچکتر باشد، جذب آن آرام‌تر و یکنواخت‌تر صورت بگیرد و احتمال درد یا سوزش در محل تزریق کمتر شود.

۳. مدت زمان اثر و منحنی آزادسازی

لانتوس: حدود 24 ساعت در بدن ماندگاری دارد و اگرچه انسولین پایه است، اما ممکن است در برخی ساعات افت‌وخیز خفیفی در جذب داشته باشد.
توجئو: به دلیل آزادسازی بسیار تدریجی از بافت چربی، ماندگاری آن تا 36 ساعت ادامه دارد. منحنی اثر توجئو کاملا مسطح (بدون پیک یا قله اثر) است و پوشش پایدارتری در طول شبانه‌روز ایجاد می‌کند.

۴. خطر افت قند خون (هیپوگلیسمی شبانه)

یکی از مهم‌ترین مزیت‌های بالینی توجئو نسبت به لانتوس کاهش چشمگیر خطر هیپوگلیسمی (به‌ویژه افت قند خون شبانه) است.
به دلیل آزادسازی آهسته و بدون نوسان توجئو احتمال اینکه قند خون فرد دارای تشخیص دیابت در خواب به‌صورت ناگهانی افت کند، نسبت به لانتوس بسیار کمتر است.

۵. انعطاف‌پذیری در زمان تزریق

لانتوس: باید هر روز در یک ساعت کاملا ثابت تزریق شود تا پوشش 24 ساعته آن قطع نشود.
توجئو: به دلیل ماندگاری طولانی‌تر، تا $\pm 3$ ساعت انعطاف‌پذیری زمانی دارد؛ یعنی اگر فرد دارای تشخیص دیابت یک روز تزریق خود را ۳ ساعت زودتر یا ۳ ساعت دیرتر از زمان معمول انجام دهد، اثربخشی دارو مختل نشده و خطر افت قند خون ایجاد نمی‌شود.

۶. ماندگاری قلم پس از اولین مصرف

لانتوس: پس از باز شدن و نگهداری در دمای اتاق (زیر 30 درجه سانتی‌گراد)، تا 28 روز قابل استفاده است.
توجئو: پس از اولین استفاده تا 56روز (۸ هفته) در دمای اتاق ماندگاری دارد که برای افرادی که دوز روزانه کمی مصرف می‌کنند، از نظر اقتصادی و دارویی بسیار مقرون‌به‌صرفه‌تر است.

خلاصه مقایسه در یک نگاه

ویژگی	انسولین لانتوس (Lantus)	انسولین توجئو (Toujeo)
ماده موثره	انسولین گلارژین	انسولین گلارژین
غلظت	$100$ واحد در میلی‌لیتر ( $U - 100$ )	$300$ واحد در میلی‌لیتر ( $U - 300$ )
طول مدت اثر	حدود 24 ساعت	تا 36 ساعت
خطر افت قند شبانه	متوسط	بسیار کمتر
انعطاف زمان تزریق	ندارد (ساعت ثابت)	تا $\pm$ ساعت
ماندگاری بعد از باز شدن	28 روز در دمای اتاق	56 روز در دمای اتاق

هشدار مهم پزشکی درباره جایگزینی دوز

با وجود اینکه ماده موثره هر دو انسولین یکی است، توجئو و لانتوس جایگزین مستقیم (۱ به ۱) یکدیگر نیستند.

تبدیل لانتوس به توجئو یا بالعکس باید حتماً تحت نظر پزشک متخصص انجام شود؛ زیرا گاهی برای رسیدن به قند خون مطلوب هنگام تبدیل لانتوس به توجئو، پزشک ممکن است دوز توجئو را حدود 10 تا 18 درصد افزایش دهد.
هرگز این دو انسولین را به صورت خودسرانه به جای یکدیگر مصرف نکنید.

آیا انسولین توجئو باعث افزایش وزن می‌شود؟

پاسخ کوتاه به این پرسش «بله» است، اما با یک نکته بسیار مهم: توجئو نسبت به بسیاری از انسولین‌های دیگر باعث افزایش وزن کمتری می‌شود.
در ادامه، جزئیات علمی این موضوع بررسی شده است.

چرا انسولین‌ها (از جمله توجئو) باعث افزایش وزن می‌شوند؟

افزایش وزن یکی از عوارض جانبی رایج شروع انسولین‌تراپی است و دلایل کاملاً فیزیولوژیک دارد:
۱. جذب بهتر گلوکز: پیش از شروع انسولین، بدن نمی‌تواند قند خون را وارد سلول‌ها کند و مقادیر زیادی از قند (کالری) از طریق ادرار دفع می‌شود. وقتی توجئو قند خون را کنترل می‌کند، این کالری‌ها جذب سلول‌ها شده و در صورت عدم مصرف به چربی تبدیل می‌شوند.
۲. خاصیت آنابولیک: انسولین اساسا یک هورمون آنابولیک (سازنده و ذخیره‌کننده) است که به ذخیره چربی و پروتئین در بدن کمک می‌کند.

مزیت توجئو (Glargine U-300) در مدیریت وزن

در کارآزمایی‌های بالینی (مانند مطالعات سری EDITION)، مشخص شده است که افزایش وزن ناشی از توجئو نسبت به انسولین‌های پایه قدیمی‌تر (مانند NPH) و حتی لانتوس (Glargine U-100) کمتر است. دلایل این مزیت عبارتند از:

کاهش حملات افت قند (هیپوگلیسمی): توجئو به دلیل رهایش بسیار آهسته و بدون پیک (Peakless)، خطر افت قند خون، به‌ویژه در طول شب را به شدت کاهش می‌دهد. وقتی بیمار کمتر دچار افت قند شود، نیاز کمتری به خوردن میان‌وعده‌های اضافی و شیرینی‌جات برای جبران افت قند دارد (پدیده‌ای که به آن «تغذیه دفاعی» می‌گویند).
پایداری بیشتر: غلظت بالای این انسولین باعث می‌شود جذب آن در زیر پوست یکنواخت‌تر باشد و متابولیسم بدن را دچار نوسانات شدید نکند.

راهکارهایی برای جلوگیری از افزایش وزن هنگام مصرف توجئو

توصیه‌های استاندارد جلوگیری از افزایش وزن ناشی از تزریق انسولین:

تنظیم کالری دریافتی: حالا که بدن قندها را به درستی جذب می‌کند، فرد دارای تشخیص دیابت می‌بایست حجم غذای خود را متناسب با نیاز واقعی بدنش تنظیم کند (مراجعه به متخصص تغذیه).
فعالیت بدنی منظم: ورزش نه تنها کالری می‌سوزاند، بلکه مقاومت به انسولین را کاهش داده و باعث می‌شود بیمار به دوز کمتری از توجئو نیاز داشته باشد.
پرهیز از «غذا خوردن برای انسولین»: فرد دارای تشخیص دیابت نباید دوز بالایی تزریق کند و سپس برای جلوگیری از افت قند، مجبور به خوردن غذای اضافی شود. دوز توجئو باید دقیقا توسط پزشک تنظیم شود.

آیا توجئو چاق‌کننده است؟
بله، افزایش وزن یکی از عوارض طبیعی کنترل قند خون با هر نوع انسولینی است. بااین وجود، انسولین توجئو (Toujeo) به دلیل آزادسازی یکنواخت و ایجاد افت قند (هیپوگلیسمی) کمتر، باعث می‌شود فرد تمایل کمتری به ریزه‌خواری برای جبران قند خون داشته باشد. در نتیجه، افزایش وزن با توجئو معمولا کمتر از سایر انسولین‌های پایه مانند لانتوس یا NPH است. رژیم غذایی اصولی و ورزش منظم می‌تواند این افزایش وزن را به حداقل برساند.

آیا انسولین توجئو با سایر انسولین‌ها مخلوط می‌شود؟

پاسخ کوتاه و قطعی به این پرسش «خیر» است.
انسولین توجئو (Toujeo) به هیچ وجه نباید با هیچ انسولین دیگری در یک سرنگ یا قلم مخلوط شود.
در ادامه دلایل پزشکی و نکات مهم این موضوع بررسی شده است:

چرا نباید توجئو را با سایر انسولین‌ها مخلوط کرد؟

۱. تغییر در ساختار آزادسازی (تغییر فارماکوکینتیک): توجئو یک انسولین پایه با غلظت بالا (U-300) است که به گونه‌ای طراحی شده تا پس از تزریق به آرامی و به صورت یکنواخت در طول ۳۶ ساعت زیر پوست آزاد شود. مخلوط کردن آن با انسولین‌های دیگر (مانند انسولین‌های سریع‌الاثر همچون نوورپید) ساختار شیمیایی و روند جذب آن را کاملا به هم می‌ریزد.
۲. خطر نوسانات شدید قند خون: اگر توجئو با انسولین دیگری مخلوط شود، ممکن است سرعت جذب آن به شدت افزایش یابد که این موضوع می‌تواند منجر به افت قند خون شدید (هیپوگلیسمی) شود یا برعکس، اثرات کنترل‌کننده قند آن از بین برود.
۳. تداخل اسیدیته (pH): انسولین گلارژین (ماده موثره توجئو) دارای pH اسیدی است تا در زیر پوست رسوب کرده و به آرامی جذب شود. مخلوط کردن آن با انسولین‌های خنثی، این ویژگی حیاتی را از بین می‌برد.

روش صحیح استفاده همزمان چیست؟

بسیاری از افراد دارای تشخیص دیابت به دو نوع انسولین نیاز دارند (رژیم بیسال-بولوس). روش صحیح این است:

تزریق‌های جداگانه: انسولین پایه (توجئو) باید با قلم مخصوص خود و انسولین‌های وعده غذایی (مانند نوورپید یا اپیدرا) با قلم یا سرنگ دیگری تزریق شوند.
نواحی مختلف تزریق: حتی اگر زمان تزریق هر دو انسولین یکی باشد (به‌عنوان مثال، هر دو در زمان شام) باید در دو ناحیه مختلف از بدن (مثلا یکی در سمت راست شکم و دیگری در سمت چپ شکم، یا یکی در شکم و دیگری در ران) با فاصله حداقل ۵ سانتی‌ متر از هم تزریق شوند.

آیا می‌توان انسولین توجئو را با سایر انسولین‌ها مخلوط کرد؟
خیر. انسولین توجئو (Glargine U-300) هرگز نباید با هیچ انسولین دیگری در یک سرنگ یا قلم مخلوط شود. مخلوط کردن توجئو با انسولین‌های دیگر (مانند انسولین‌های سریع‌الاثر)، ساختار شیمیایی و روند آزادسازی آهسته آن را تخریب می‌کند و می‌تواند منجر به نوسانات غیرقابل پیش‌بینی و افت شدید قند خون (هیپوگلیسمی) شود. در صورت نیاز به مصرف همزمان، هر انسولین باید با قلم جداگانه و در نواحی متفاوتی از بدن تزریق شود.

اگر یک دوز از توجئو فراموش شود، چه کنیم؟

اگر یک دوز از انسولین توجئو (Toujeo) فراموش شود، مهم‌ترین و حیاتی‌ترین قانون این است: تحت هیچ شرایطی نباید در نوبت بعدی، دوز تزریقی را دو برابر کنید. این کار می‌تواند منجر به افت شدید و خطرناک قند خون (هیپوگلیسمی) شود.

اگر یک دوز انسولین توجئو را فراموش کردیم چه کنیم؟
انسولین توجئو دارای یک «پنجره انعطاف‌پذیری ۳ ساعته» است. این یعنی شما می‌توانید دوز خود را تا ۳ ساعت قبل یا ۳ ساعت بعد از زمان معمول همیشگی تزریق کنید. اما اگر بیش از ۳ ساعت از زمان تزریق گذشته است، از تزریق دوز فراموش شده خودداری کنید. هرگز برای جبران دوز قبلی، دوز نوبت بعدی را دو برابر نکنید. قند خون خود را به صورت مکرر اندازه بگیرید و نوبت بعدی را در همان زمان معمول فردا تزریق کنید. در صورت بالا رفتن شدید قند خون حتما با پزشک خود تماس بگیرید.

دستورعمل گام‌به‌گام برای افراد دارای تشخیص دیابت:

۱. استفاده از قانون ۳ ساعت:
از آنجا که توجئو یک انسولین پایه طولانی‌اثر و بدون پیک با غلظت بالا () است، شرکت سازنده (Sanofi) انعطاف‌پذیری ۳ ساعته را برای آن تایید کرده است. اگر در این بازه زمانی یادتان آمد، فوراً آن را تزریق کنید.
۲. گذشت بیش از ۳ ساعت:
اگر زمان زیادی گذشته است (به‌عنوان مثال، صبح روز بعد متوجه شدید دوز شب قبل را نزده‌اید)، دوز فراموش شده را رها کنید. برنامه روزانه را تغییر ندهید و دوز بعدی را در همان زمان مقرر همیشگی و با همان مقدار قبلی تزریق کنید.
۳. پایش دقیق قند خون:
در روزی که دوز انسولین پایه فراموش شده است، احتمال بالا رفتن قند خون (هیپرگلیسمی) بسیار زیاد است. فرد می‌بایست در طول روز با دستگاه تست قند خون (گلوکومتر) وضعیت خود را مانیتور کند. در صورت نیاز و با توجه به دستور قبلی پزشک، ممکن است نیاز به اصلاح قند با انسولین‌های سریع‌الاثر (مانند نوورپید) در زمان وعده‌های غذایی باشد.
۴. بررسی علائم خطر:
اگر قند خون بسیار بالا رفت و علائمی مانند تشنگی شدید، تکرر ادرار، خستگی مفرط، حالت تهوع یا بوی میوه‌ای دهان رخ داد، خطر کتواسیدوز دیابتی (DKA) وجود دارد و باید فورا به اورژانس مراجعه شود.

برای مطالعه جزئیات بیشتر درباره پروفایل دارویی، نحوه عملکرد و شرایط نگهداری این انسولین، به مقاله جامع انسولین توجئو (Toujeo) چیست و چه تفاوتی با لانتوس دارد؟ مراجعه کنید.

چقدر طول می کشد تا توجئو اثر کند؟

زمان شروع اثر انسولین توجئو (Toujeo) با سایر انسولین‌ها متفاوت است.

انسولین توجئو چقدر طول می‌کشد تا اثر کند؟
شروع اثر انسولین توجئو تدریجی است و معمولا حدود ۶ ساعت پس از تزریق طول می‌کشد تا اثرات اولیه کاهش قند خون را نشان دهد. بااین وجود، نکته بسیار مهم این است که توجئو برای رسیدن به سطح پایدار در خون (Steady State) و نشان دادن حداکثر اثربخشی خود به ۵ روز تزریق مداوم و روزانه نیاز دارد.

نکات کلیدی و بالینی برای تکمیل مقاله:

۱. شروع تدریجی و بدون پیک (Peakless):
توجئو یک انسولین پایه (Basal) با غلظت بالا () است. برخلاف انسولین‌های سریع‌الاثر (مانند نوورپید) که در کمتر از ۱۵ دقیقه اثر می‌کنند، توجئو به‌صورت قطره‌چکانی و بسیار کند در زیر پوست آزاد می‌شود. این انسولین «نقطه اوج» یا پیک مشخصی ندارد که همین موضوع خطر افت ناگهانی قند خون (هیپوگلیسمی) در طول شب را به شدت کاهش می‌دهد.
۲. قانون ۵ روزه برای تنظیم دوز:
به دلیل اینکه ۵ روز زمان می‌برد تا توجئو به پایداری کامل در جریان خون برسد، اگر فردی به تازگی مصرف توجئو را شروع کرده است، نباید انتظار داشته باشد در یکی دو روز اول قند خونش به طور کامل تنظیم شود. به همین دلیل، پزشکان غدد معمولاً دوز توجئو را زودتر از بازه‌های ۵ روزه تغییر نمی‌دهند تا اثر واقعی دوز قبلی مشخص شود.
۳. مدت زمان ماندگاری:
اگرچه شروع اثر این انسولین کند است، اما اثر آن تا ۳۶ ساعت در بدن باقی می‌ماند. بااین وجود، تزریق آن می‌بایست دقیقا روزی یک‌بار (در یک ساعت مشخص) انجام شود تا هم‌پوشانی دوزها باعث ایجاد همان سطح پایدار در خون شود.

برای آشنایی دقیق‌تر با نحوه عملکرد و تفاوت آن با سایر انسولین‌های پایه، می‌توانید مقاله انسولین توجئو را مطالعه کنید.

آیا مصرف انسولین توجئو با سایر داروهای دیابت امکان‌پذیر است؟

بله، انسولین توجئو معمولا به عنوان بخش پایه (Basal) در یک برنامه درمانی جامع همراه با قرص‌های خوراکی دیابت (مانند متفورمین) و یا انسولین‌های سریع‌الاثر (مانند نوورپید) تجویز می‌شود. بااین وجود، هشدار بسیار مهم این است که توجئو به هیچ‌وجه نباید درون یک سرنگ یا قلم با هیچ انسولین دیگری مخلوط شود، زیرا ساختار و اثربخشی آن تخریب می‌شود.

جزئیات بالینی مصرف همزمان توجئو با سایر داروها:

۱. ترکیب با انسولین‌های سریع‌الاثر (رژیم بازال-بولوس)
بسیاری از افراد دارای تشخیص دیابت نوع ۱ و برخی از افراد دارای تشخیص دیابت نوع ۲ توجئو را به عنوان انسولین پایه (روزی یک‌بار) مصرف می‌کنند و برای کنترل قند خونِ ناشی از وعده‌های غذایی، از انسولین‌های بولوس یا سریع‌الاثر استفاده می‌کنند. برای مطالعه بیشتر در مورد انسولین‌های سریع‌الاثر، می‌توانید به مقاله انسولین نوورپید مراجعه کنید.
(نکته ایمنی: این دو انسولین باید در نواحی مختلف بدن و با قلم‌های جداگانه تزریق شوند).
۲. مصرف با داروهای خوراکی دیابت:
در دیابت نوع ۲ پزشکان متخصص غدد معمولا توجئو را در کنار داروهای خوراکی مانند متفورمین، مهارکننده‌های SGLT2 (مثل امپاگلیفلوزین) یا مهارکننده‌های DPP-4 تجویز می‌کنند. این ترکیب به کنترل بهتر قند خون ناشتا و هموگلوبین A1C کمک می‌کند.
۳. تداخلات دارویی مهم که باید جدی گرفته شوند:
هنگام مصرف توجئو برخی داروها می‌توانند روی اثر انسولین تاثیر بگذارند:

داروهای کاهنده اثر انسولین (افزایش‌دهنده قند خون): کورتون‌ها (کورتیکواستروئیدها)، داروهای ادرارآور (دیورتیک‌ها) و برخی داروهای تیروئید می‌توانند نیاز به دوز توجئو را افزایش دهند.
داروهای پوشاننده علائم افت قند (هیپوگلیسمی): داروهای بتابلوکر (که برای فشار خون و تپش قلب مصرف می‌شوند مانند پروپرانولول) می‌توانند علائم هشداردهنده افت قند خون مانند تپش قلب را پنهان کنند. در این شرایط بیمار باید با دقت بیشتری قند خون خود را پایش کند.

جمع‌بندی:
تغییر، افزودن یا حذف هر دارویی در کنار انسولین توجئو حتما باید با دستور مستقیم پزشک متخصص غدد انجام شود. پزشک با در نظر گرفتن تداخلات دارویی، دوز توجئو را برای جلوگیری از افت یا افزایش ناگهانی قند خون تنظیم خواهد کرد.

صادق غضنفری

انسولین توجئو (Toujeo): کاربردها، عوارض و نحوه مصرف

فهرست مطالب